توی همین تفاوت کوچیک بین «خانه» و «خونه» هرچی که قراره بگیم، گفته شده. تفاوتی که به هیچ غیرایرانیای نمیشه توضیح داد.
شاید جاهای دیگه دنیا سقف بالای سرمون باشه، کار داشته باشیم، درس بخونیم و… اما اونجا فقط یه «خانه» است؛ مهمه، ولی فقط بخشی از داستان ماست و قصه اصلی توی «خونه» میگذره.
اما «خونه»…
«خونه» اونجاییه که وقتی بوی بهار و نوروز میاد، وقتی مردم از خوشحالی برد تیمملی میریزن توی خیابون، وقتی آسمونش با بمب و پدافند روشن میشه، وقتی شادی یا غم بزرگی اتفاق میافته؛ تمام وجودت پر میکشه سمتش.
برای ما هم این ۱۲ روز خیلی سخت گذشت؛ مثل همه اونهایی که «خونه»شون ایرانه. از خودمون پرسیدیم: ما چیکار میتونیم بکنیم؟
به این فکر کردیم که در همه این سالها، توی موقعیتهایی مثل نوروز، یلدا، کرونا یا رخدادهای ۱۴۰۱، هنرمندها و طراحهای ایرانی چه محتواهای درخشانی رو در بستر فضای مجازی خلق کردن؛ محتواهایی که تبدیل شدن به بخشی از خاطرهجمعی همه ما.
ولی این آثار کجا ثبت میشن؟ کی مراقبشونه؟ بعدها میشه دوباره بهشون دسترسی داشت؟ اصلاً راهی هست که وقتی که شرایط سختتر میشه، بشه از این هنرمندها و طراحها حمایت کرد؟
پروژه «خونه» برای همین متولد شد؛ برای زمانی که تجربهای مشترک در حال رخ دادنه، برای وقتی که یک حافظه دیجیتال جمعی داره شکل میگیره و برای اون لحظهای که «ما» از همیشه بیشتر معنا میده.
پروژه خونه قراره بخشی از این خاطره و روایتجمعی رو ثبت کنه، کنار هم بذاره و تلاش کنه راههایی برای حمایت از خالقهاشون ایجاد کنه.
«خونه» قراره گوشهای باشه برای حفظ و حمایت؛ نه فقط از محتوا، که از احساس، خاطره و آدمها.
از «ما».
Sometimes, everything we need to say lives in the smallest differences—like the one between “khane” and “Khoone”. It’s the kind of distinction that can’t quite be explained to someone who hasn’t felt it.
In other parts of the world, we may have a roof over our heads—we work, study, live. But that’s just khane—a house. It matters, but it’s only part of the story. The real story lives in Khoone: home.
But, Khoone…
“Khoone” is that place your heart aches for—
When the scent of spring and Nowruz fills the air,
When people pour into the streets celebrating a victory for the national team,
When the sky glows with bombs and fire,
When a deep joy or sorrow stirs the nation—
That’s when every part of you longs to be there.
Those 12 days have been tough, just like they’ve been for everyone whose Khoone is in Iran. We kept asking ourselves: What can we do?
We thought back to all those moments over the years—Nowruz, Yalda, the COVID years, the events of 2022—when Iranian artists and designers created powerful digital works. Pieces that captured the feeling of a moment, and became part of our collective memory.
But where do those creations go?
Who’s preserving them?
Will anyone be able to find them in the future?
And when things get tough, is there any way to support the people behind them?
That’s why we created the Khoone Project.
It won’t be active every day. But when a shared experience unfolds—when a digital collective memory is taking shape—when “we” suddenly means something more—the Khoone Project steps in to collect it, preserve it, and tries to create ways to support the creators..
Khoone is a space for protection and care—not just for content, but for feelings, memories, and people.
For all of us—for us.